Με την υπ’ αριθμ. 39/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου – Περιφερειακής Έδρας Σκοπέλου (Τακτική Διαδικασία – Κτηματολόγιο) α π ε ρ ρ ί φ θ η, ως προς τον πρώτο των εναγομένων – εντολέα μας, αγωγή που είχε ασκήσει ανώνυμη τραπεζική εταιρεία κατά του εντολέως μας σε υπόθεση που χειρίστηκε με ευθύνη και συνέπεια το γραφείο μας. Συγκεκριμένα, η τραπεζική εταιρεία, ως ιδιοκτήτρια γειτονικού ακινήτου, διεκδικούσε εδαφικό τμήμα επιφανείας 200,21 τ.μ. από το ακίνητο του εντολέως μας, ν’ αναγνωριστεί δηλαδή δική της κυριότητα στο επίδικο τμήμα και να διαταχθεί η σχετική γεωμετρική μεταβολή.
Η αντίδικος τραπεζική εταιρεία στήριξε το αίτημα της αγωγής της σε πλείονες νομικές και ουσιαστικές βάσεις. Ο εντολέας μας αρνήθηκε την αγωγή προσκομίζοντας σωρεία αποδεικτικών μέσων για τους αρνητικούς της αγωγής ισχυρισμούς του. Κατά τη συζήτηση της αγωγής, το γραφείο μας υποστήριξε τις έννομες θέσεις του εντολέως μας, εστιάζοντας στη νομιμότητα των υφιστάμενων τίτλων ιδιοκτησίας, στην υφιστάμενη ορθή αποτύπωση του ακινήτου του εντολέως μας βάσει σχετικής έκθεσης Μηχανικού και στην ίδια την πραγματικότητα. Χαρακτηριστικά με την Προσθήκη στις Προτάσεις του εντολέως μας υποστηρίξαμε στο Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, τα κάτωθι:
“Τέτοιο αντικείμενο αποτελεί το κατά πόσο είναι νομικά βάσιμο και ουσιαστικά εφικτό/αποδεκτό/αποδεδειγμένο/έλλογο κι εν τέλει δίκαιο το να μεταβάλλονται τα όρια ακινήτων στην ελληνική επικράτεια, κατ’ επέκταση να μεταβάλλονται τα περιουσιακά δικαιώματα και κεκτημένα των πολιτών, ύστερα από δεκαετίες αδιατάρακτης γειτνίασης και με την ταυτόχρονη κτηματολογική και πολεοδομική «έγκριση» του Ελληνικού Δημοσίου επί των επιδίκων θεμάτων, επειδή, αίφνης, ένας συναλλακτικά άνετος υπερθεματιστής απέκτησε το ένα ακίνητο και, με βάση ένα επιστημονικά και νομικά ελέγξιμο – κατ’ ανάθεση – τοπογραφικό διάγραμμα, παρά τα αντίθετα προϋπάρχοντα νομικά και πραγματικά δεδομένα, ισχυρίζεται και μόνο ότι δήθεν του ανήκει ορισμένο τμήμα «γης» προτείνοντας σ’ ένα ελληνικό Δικαστήριο να επιλέξει κατ’ ουσίαν έναν από τους τρεις διαθέσιμους τρόπους για να γίνει δεκτό το αίτημα του δικογράφου (δήθεν διάσταση μεταξύ νομίμων τίτλων ιδιοκτησίας και «πραγματικής κατάστασης», τακτική χρησικτησία, έκτακτη χρησικτησία), οι οποίοι ωστόσο παραμένουν άπαντες εντελώς αναπόδεικτοι και σκέτοι ισχυρισμοί μηδενικής αποδεικτικής δύναμης. Πρέπει να καταστεί σαφές στο Δικαστήριό Σας ότι δεν προβάλλω κάποιου είδους «πατριωτική» αντίσταση στην ενάγουσα Τράπεζα, τουναντίον προσπαθώ έναντι μιας εκπρόθεσμης, από μη νομιμοποιούμενο πρόσωπο, αόριστης, καταχρηστικής αγωγής να υπερασπιστώ τα νόμιμα συμφέροντά μου βάσει συγκεκριμένων, υπαρκτών, ήδη προσκομισθέντων με τις ένδικες προτάσεις μου, διαχρονικών νομικών και ουσιαστικών δεδομένων.“.
Η απόφαση του Δικαστηρίου, ως προς το πρόσωπο του εντολέως μας, αποφαίνεται, μεταξύ άλλων, τα κάτωθι: “Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει η αγωγή να απορριφθεί ως αβάσιμη από ουσιαστική άποψη, ως προς τον πρώτο εναγόμενο και να καταδικαστεί η ενάγουσα λόγω της ήττας της (άρθρο 176 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα αυτού, κατόπιν σχετικού αιτήματος του τελευταίου (άρθρο 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας. […] Απορρίπτει την αγωγή ως προς τον πρώτο των εναγομένων. Επιβάλλει σε βάρος της ενάγουσας τα δικαστικά έξοδα του πρώτου των εναγομένων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων εβδομήντα ευρώ (370,00 €). […] “.
Η απόφαση είναι διαθέσιμη ως αρχείο εδώ: 1-___39-2026_ΜΠΒΟΛΟΥ_ΠΕ_ΣΚΟΠΕΛΟΥ_επεξεργασμένο